Erkenning kan iets warms zijn.

Een bevestiging.

Een teken dat je gezien wordt.

Dat wat je doet wordt opgemerkt.

Dat wat je zegt wordt gehoord.

Dat je aanwezigheid betekenis heeft.

Daar is op zichzelf niets mis mee.

We leven in relatie.

We raken elkaar.

We spiegelen elkaar.

En toch kan er een subtiele verschuiving ontstaan.

Van ontvangen
naar nodig hebben.

Wanneer iets afhankelijk wordt

Misschien herken je
dat een reactie langer blijft hangen dan je dacht.

Dat stilte vragen oproept.

Dat je iets nog een keer uitlegt.

Of net iets anders zegt
in de hoop beter begrepen te worden.

Niet omdat je aandacht zoekt.

Maar omdat ergens in jou
iets bevestigd wil worden.

Dat je er bent.

Dat wat je brengt ertoe doet.

Dat jij ertoe doet.

De stille behoefte aan erkenning

Die behoefte is vaak niet luid.

Niet dramatisch.

Niet zichtbaar als ego in de klassieke zin.

Juist subtiel.

Menselijk.

Een verlangen om gezien te worden.

Om bevestigd te worden.

Om ergens te voelen:

ja, ik mag er zijn.

En misschien is dat herkenbaarder
dan we soms denken.

Grootste Nederigheid

Da Qian Bei nodigt niet uit
om jezelf kleiner te maken.

Niet om je verlangen weg te duwen.

Niet om te doen alsof je niets nodig hebt.

Maar misschien opent nederigheid
een andere vraag.

Niet:

krijg ik erkenning?

Maar:

hangt mijn aanwezigheid daarvan af?

Mag ik er zijn
ook wanneer bevestiging uitblijft?

Ook wanneer niemand iets terugzegt?

Ook wanneer het stil blijft?

Wat blijft er over?

Wanneer erkenning niet komt,
kan van alles voelbaar worden.

Twijfel.

Onrust.

Teleurstelling.

Misschien een neiging
om jezelf aan te passen.

Meer te doen.

Jezelf uit te leggen.

Of juist terug te trekken.

En toch…

onder al die bewegingen
kan iets eenvoudigs blijven bestaan.

Niet iets dat verdiend hoeft te worden.

Niet iets dat bewezen hoeft te worden.

Maar aanwezigheid.

Een flits

Misschien is dat het moment
waarop iets heel eenvoudigs zichtbaar wordt.

Niet groot.

Niet luid.

Niet als bevestiging van buiten.

Maar van binnenuit.

Yes. Here I am.

Hier ben ik.

Niet omdat iemand mij ziet.

Niet omdat iets bevestigd wordt.

Maar omdat aanwezigheid
geen toestemming nodig heeft.

Afronding

Misschien is dat
een vorm van nederigheid.

Niet verdwijnen.

Niet jezelf kleiner maken.

Maar aanwezig kunnen zijn
zonder afhankelijk te worden
van erkenning.

Gewoon hier.