compassion cronicle - 4 Horen wat zich laat horen
Compassie Chronicle — Horen wat zich laat horen
Soms begint het met een vraag.
Niet groot.
Niet zwaar.
Maar iets dat blijft hangen.
Wat is het verschil
tussen horen en luisteren?
Horen gebeurt vanzelf.
Het komt naar je toe.
Luisteren heeft een richting.
Het beweegt ergens naartoe.
En ergens in dat verschil
ontstaat een verschuiving.
Niet in denken,
maar in ervaren.
In de dagen die volgden
kwam het dichterbij.
In het lichaam.
In het oor.
In wat wel en niet vrij kon stromen.
Niet als iets dat opgelost moest worden,
maar als iets dat zich liet zien.
Na alles wat gedaan is,
komt soms een andere beweging.
Niet verder ingrijpen.
Niet verder zoeken.
Maar… ontvangen.
Daar opent zich iets.
Niet zichtbaar als een antwoord,
maar voelbaar als ruimte.
Compassie
opent die ruimte.
Niet om iets te veranderen,
maar om aanwezig te zijn
bij wat er al is.
En in die ruimte
gebeurt iets onverwachts:
de stilte laat zich horen
en luisteren
wordt zelf stilte
Wat eerst gezocht werd,
hoeft niet meer gevonden te worden.
Wat gehoord wil worden,
is er al.
Misschien is dat wel
wat zich steeds opnieuw ontvouwt:
dat je jezelf kunt horen
in wat er al is
En dat niets
buiten die ruimte valt.
Compassie is de ruimte
waarin de stilte zich laat horen
en luisteren stilte wordt.